ستاره های پوشالی

به نام خداوندی که به ما عقل داد تا با آن درست را از غلط و راست را از فریب تشخیص دهیم

بنده در سالهای گذشته ی زندگی ام بسیار زیاد اهل تماشای فوتبال بودم ولی در حال حاضر از منتقدین شدید این کار می باشم. یادم است که شبها تا ساعتهای دیر وقت بیدار می ماندم تا مثلا بازی رئال مادرید و اسپانیول را ببینم و بفهمم که چند چند می شوند.

چنان در عمق فوتبال بودم که حتی میدانستم که مثلا قد ادگارد داویدز بازیکن تیم ملی هلند و باشگاههایی مثل یووه و... ١۶٨ سانتی متر است. و اینکه یان کولر بازیکن تیم بورسیا دورتمند آلمان دارای شماره ی پای ۵٢ می باشد. و اطلاعات بسیار زیادی که از حوصله ی این نوشته به دور است.

ولی سؤال اینجاست؟ مگر انسان نباید به دنبال از دست ندادن سرمایه خود باشد؟ مگر انسان نباید فریب دیگران را نخورد؟ پس چرا در این موضوع کسی حرف نمیزند و مطلب نمی نویسد. تازه کلی وبلاگ و سایت و ... به آنها دامن میزنند و تبلیغ هم میکنند. چرا؟

کی ما باید به خودمان بیاییم و بفهمیم که این تماشای بازیها چه چیزی به ما اضافه کرد؟ چه دادیم و در برابرش چه گرفتیم؟ حالا رئال قهرمان بشود یا بارسا، چلسی ببرد یا من یونایتد، میلان قهرمان شود یا اینتر. به من و تو چه میرسد؟ واقعا سوال این است که به من و تو چه میدهند؟ آیا از همین حمایتهای بیجای ما نیست که  این بازیکنان فوتبال، این انسانهای بی درد روز به روز  به زندگی حبابی خود بیشتر میدمند و بزرگتر می شوند؟!

در جهانی که انسانهای زیادی حتی غذای یک روز خودشان را ندارند آقای جان تری بیاید سر اینکه باید حقوق هفتگی اش به ١٠٠ هزار پوند برسد با رومن آبراموویچ یهودی دعوا کند!!!!

تا کی می خواهیم جوانان این مملکت را به تباهی ببریم. چرا ذهن آنها را از معارف ناب خداوندی و اسلامی پر نکنیم که نخواهند به دنبال فرناندو تورس و.. بروند.

این اشکال به مسئولین هم وارد است شدیدا. ولی ما باید از خودمان شروع کنیم.

والسلام علی من اتبع الهدی

/ 0 نظر / 10 بازدید